Groth Klaus

Dat Dörp in 'n Snee

Still as ünner'n warme Deck
liggt dat Dörp in witten Snee,
mang de Ellern slöppt de Beek,
ünner 't Ies de blanke See.

Wicheln staht in witte Haar,
spegelt slapri all de Köpp,
all is ruhig, kolt un klar
as de Dood, de ewig slöppt.

Wiet, so wiet de Ogen reckt,
nich en Leben, nich en Luut;
blau na 'n blauen Heben treckt
sach de Rook na 'n Snee herut.

Ik much slapen as de Boom,
sünner Weh un sünner Lust,
doch dar treckt mi as in 'n Droom
still de Rook to Huus.